| A l i s e .. u i t .. T r i g g e r .. v e r t e l t : |
Wie was de échte ster in TRIGGER?
Ann-Kristin Sømme: “Het paard was de ster. Zeker weten. Zo werd hij ook behandeld. Het paard bepaalde de planning op de set, niet de acteurs. Op een dag werd hij woest en sprong over ons allemaal heen. Met een reuzensprong ging hij dwars over mensen, stoelen en camera’s en rende naar z’n box. “Niks aan de hand,” zei de trainer. “Hij heeft gewoon honger.” Dus ging iedereen eten.”
Van jullie beiden was hij in ieder geval het meest ervaren.
Ann-Kristin: “Het paard en zijn trainer Tony Smart werkten al mee aan o.a. HARRY POTTER, BRAVEHEART, GLADIATOR en ROBIN HOOD PRINCE OF THIEVES.”
Het is dus terecht dat de film zijn naam draagt.
Ann-Kristin: “Veel mensen zeiden me dat de film eigenlijk ‘Trigger en Alisa’ moest heten. Maar TRIGGER klinkt goed. Anders wordt het echt zo’n meisjesfilm. Veel jongens waren verrast toen ze in de bioscoop ontdekten: ‘Oh nee, zo’n film over meisjes en paarden!’ en achteraf bleek het dan echt een film voor iedereen te zijn.”
Jij lijkt in deze film verbijsterend ‘écht’.
Ann-Kristin: “Ik ben een heel gewoon meisje; ik praat alleen nogal veel. Ik ben ook niet zo bang als Alise. Ik ben alleen bang van gewone dingen: ratten, muizen en injectienaalden. Maar niet in een pretpark en zeker niet op een paard. Na de opnames kocht ik zelf een paard. Hij is nog groter dan het dier uit de film.”
Hoe heet hij?
Ann-Kristin: “Trigger natuurlijk. En toen onze kat tijdens de opnames kleintjes kreeg, heb ik mijn nieuwe poes ook Trigger genoemd.”
Hoe werkte je samen met het paard op de set?
Ann-Kristin: “We waren altijd samen, 2 maanden lang. Ik moest hem leren vertrouwen. Daar oefenden we op: hij rende achter me aan door het bos en dan moest ik erop vertrouwen dat hij me zou volgen en me niet omver lopen. We moesten ons bij elkaar op ons gemak voelen. Een paard dat zenuwachtig en gestresst is, kan wel gevaarlijk zijn. Tony Smart praatte veel met hem en maakte de hele tijd geluidjes of fluisterde hem in z’n oor.”
Hoe verliep de samenwerking met Sven Wollter (gerenommeerd acteur in de rol van opa)?
Ann-Kristin: “Hij is echt speciaal, de beste acteur die ik ken. Hij is heel lief en we werden goede vrienden. Maar hij is ook een fantastisch acteur: hij weet altijd wat hij doet, heeft altijd een antwoord klaar en ik leerde heel veel van hem.”
TRIGGER is een leuk en spannend verhaal. Maar regisseur Gunnar Vikene noemt het ook een ernstige film die o.a. over de dood gaat.
Ann-Kristin: “TRIGGER is eng en grappig en nog veel meer. Gunnar kan alles heel goed combineren. Hij zei: ‘Ik wil een film maken die grappig en serieus is; ergens tussenin’. Hij vertrouwde me. We hebben veel gepraat. Tekst studeren moest ik nauwelijks, enkel een keer of twee doorlezen, 5 minuutjes voor we de set opgingen. Zo klonk mijn tekst spontaan en niet ingestudeerd.”
Draaiden jullie echt in een slachthuis?
Ann-Kristin: “Dat was een vreselijke dag voor mij. Je moet weten: Adele Karoline Dahl (die vriendin Rebecca speelt) en ik zijn gek op dieren. Ze droegen allemaal dode beesten binnen in dat gebouw. Overal stonk het naar bloed. Het was vreselijk. Sommigen crewleden moesten overgeven en ik werd echt misselijk. Een van de dames die de karkassen leverden, had een levend schaap bij zich dat echt naar de slachterij moest. Ik werd razend en gilde zo hard dat iedereen het kon horen: ‘Jij bent een stomme idioot!’ Zo’n opname doe ik nooit meer!”
En de scènes in de metro?
Ann-Kristin: “Die werden op een nacht in de metro opgenomen. Ik moest wakker blijven, ik was moe en Tony was er ook niet gerust in. Het paard stond stokstijf en wou niet meer bewegen. Ze hadden een kleine trein gemaakt voor de opnames: het ding ging wel razendsnel maar kon niet remmen. De lucht was benauwd; ik kon nauwelijks ademen en uiteindelijk viel ik flauw. Toen zag ik ook nog een muis… vanaf toen weigerden de meisjes van de make up nog in de tunnel te komen en moesten wij telkens naar buiten om geschminkt te worden.”
Wat vond je het grappigste moment op de set?
Ann-Kristin: “Toen ik van het paard moest vallen. Ik aan de ene kant, dat paard in het midden en Gunnar aan de andere kant om mij op te vangen. Dat was een heel grappig tafereel.”
Hoe combineerde je de opnames met de school?
Ann-Kristin: “Ik kreeg huistaken mee voor op de set maar de regisseur en de producent zeiden: ‘vergeet het maar!’ Toen ik terug naar school moest, kreeg ik een test. Ik bleek niets gemist te hebben. En op mijn laatste rapport had ik heel goede resultaten.”
interview: Gert Hermans, Generiek
